Συνέντεξη του παγκόσμιου πρωταθλητή Γιώργου Κατσινόπουλου

Γιώργος Κατσινόπουλος: Ένας παγκόσμιος πρωταθλητής μαχητικών τεχνών, που αξίζει να γνωρίσουμε. Συνέντευξη στη δευτεροετή σπουδάστρια του ANT1 MediaLab Χριστίνα Ελευθεράκη.

Πώς μπήκε ο αθλητισμός στη ζωή σας;

Ο αθλητισμός μπήκε στη ζωή μου από μικρή ηλικία. Ήμουν λάτρης της θάλασσας και έτσι ξεκίνησα την κολύμβηση. Σε ηλικία 8-9  ετών έκανα ήδη πρωταθλητισμό στην κολύμβηση.

Πώς αποφασίσατε να ασχοληθείτε με το Brazilian jiu jitsu;

Αρχικά αποφάσισα να ασχοληθώ με το Κarate. Στην ηλικία των 10 ετών, ενώ μια μέρα ήμουν με τον αδελφό μου, στον Άγιο Κοσμά, βρεθήκαμε σε μία συμπλοκή με κάτι άλλα παιδιά, τα οποία μας χτύπησαν. Φάνηκε ότι αυτά τα παιδιά γνώριζαν κάποια πολεμική τέχνη. Στενοχωρήθηκα πάρα πολύ και έτσι την άλλη μέρα, σταμάτησα την κολύμβηση και ξεκίνησα το karate. Στο Κarate, εξελίχθηκα σε  Πρωταθλητή Ελλάδος, Πανευρωπαϊκό παίκτης, και κάποια στιγμή σε ένα παγκόσμιο πρωτάθλημα, που έχασα από τον αντίπαλό μου, συνειδητοποίησα τελικά ότι δεν μου ταίριαζε. Συνειδητοποίησα ότι ο τρόπος του παιχνιδιού στο karate, το semi contact, δηλαδή ότι προσπαθώ να παίξω και να δώσω ένα χτύπημα πρώτος, χωρίς να έχω την επαφή της πυγμαχίας, δεν μου ταίριαζε. Ήθελα κάποιο άθλημα το οποίο να έχει μεγαλύτερη σωματική επαφή. Έτσι, την ίδια μέρα που έχασα, πήγα στον καθρέφτη του σπιτιού μου, έβαλα τα κλάματα και είπα «τέλος». Είμαι τελειομανής και δεν εθελοτυφλώ εύκολα. Όταν κάτι δεν μπορώ να το φτάσω πολύ ψηλά, καλύτερα να το σταματήσω. Μετά από έναν χρόνο περίπου, έπιασα στα χέρια μου τα πρώτα DVD Vale tudo, που ήταν αγώνες σε κλουβιά. Στο άμεσο μέλλον λοιπόν, άρχισα να κυνηγάω τα ΜΜΑ. Για να μπορέσει να κάνει κάποιος ΜΜΑ, χρειάζεται οπωσδήποτε να μάθει Brazilian jiu jitsu. To αγάπησα και έτσι το ξεκίνησα. Έχει αγώνες Μasters και υπάρχει μέχρι και  Μaster  5, όπου συμμετέχουν άτομα 50-60 ετών. Με εξιτάρει και με κρατάει ζωντανό το γεγονός ότι σε οποιαδήποτε ηλικία και αν φτάσω, θα μπορώ να κάνω προετοιμασία για να παίξω σε ένα πανευρωπαϊκό πρωτάθλημα. Μέσω του συγκεκριμένου αθλήματος, θα μπορώ συνέχεια να καλλιεργώ το μικρόβιο του πρωταθλητισμού, μέχρι να πεθάνω. Θέλει μεγάλη θέληση όμως, καθώς οι τραυματισμοί είναι πολλοί και σοβαροί.

Έχετε σκεφτεί ποτέ να σταματήσετε;

Όχι, σε καμία περίπτωση. Δεν μπορώ να προπονούμαι απλώς, χωρίς να έχω κάποιο στόχο. Θέλω να κοιμάμαι και να ξυπνάω και να ξέρω ότι σε 5 μήνες, παραδείγματος χάριν, θα έχω αγώνες. Μου θυμίζει, κάθε μέρα που ξυπνάω, ότι είμαι ζωντανός. Ίσως αυτό αναζητάω. Είμαι εθισμένος στην αδρεναλίνη. 

Θα χαρακτηρίζατε τον εαυτό σας οξύθυμο, στην παιδική ηλικία;

Καθόλου. Σιχαίνομαι τη βία. Παρ’ όλο που κάνω κάτι πολύ βίαιο, είμαι εντελώς «κατά». Το βλέπω πολύ πιο ρομαντικά όλο αυτό. Θεωρώ ότι αυτό που κάνω είναι ό,τι πιο ευφυές μπορεί να κάνει ένας άνθρωπος, καθώς είναι το μοναδικό άθλημα στο οποίο έχεις να κάνεις με έναν άνθρωπο, μία τέλεια μηχανή.  Έχω δύο αντιπάλους, οι οποίοι έχουν μελετήσει επί μήνες με την ομάδα τους, το πώς παίζει ο ένας και ο άλλος αντίστοιχα κι ο καθένας προσπαθεί να βρει κενά και παγίδες στις οποίες θα πέσει ο άλλος. Είναι κάτι πάρα πολύ δύσκολο. Χρησιμοποιείς και το σώμα και το μυαλό.

Είναι γνωστό ότι έχετε στο ενεργητικό σας μια σειρά διακρίσεων σε Ελλάδα και Ευρώπη. Ποιες θεωρείτε ότι είναι οι σημαντικότερες διακρίσεις σας, για τις οποίες αισθάνεστε υπερήφανος;

Οι διακρίσεις μου ξεκίνησαν με το karate. Ήμουν περίπου 10  χρόνια Πρωταθλητής Ελλάδας εφήβων, υπήρξα σε 3-4 πρωταθλήματα Βαλκανιονίκης αλλά και σε 2 πρωταθλήματα, 4ος στην Ευρώπη στο karate.  Έχω στο ενεργητικό μου 5 αγώνες ΜΜΑ, 3 παγκόσμια Πρωταθλήματα στο Βjj ή Grappling, 5 Πανευρωπαικά στο Βjj και αρκετές συμμετοχές και πρώτες θέσεις στο Grand Slam στο Bjj.

Στάθηκε κάποιος δίπλα σας, στα πρώτα επαγγελματικά σας βήματα;

Θεωρώ ότι έχω κάνει τα πάντα, από την αρχή, μόνος μου. Η οικογένειά μου, βρισκόταν σε πολύ δύσκολη οικονομική κατάσταση. Δούλεψα πολύ. Δούλεψα βράδυ, στο ναυτικό στους βατραχανθρώπους και παράλληλα έφτιαξα σιγά σιγά την πρώτη μου σχολή. Οι δύο πρώτες μου σχολές ήταν πολύ φτωχικές. Αργότερα άνοιξα το ΜΜΑ GYM και τώρα έκανα την τελευταία προσπάθεια με το «Τrainbox». Οι δικοί μου με στήριζαν πάντα βέβαια, όμως οικονομικά δεν μπορούσαν να το κάνουν. Είμαι 100% αυτοδημιούργητος. Δεν έχω φτάσει ακόμα εκεί που θέλω, αλλά θεωρώ ότι είμαι σε καλό δρόμο.

Το μετάλλιο έχει μεγάλη σημασία για εσάς;

Δυστυχώς, δεν γεύομαι 100% τη χαρά του μεταλλίου. Τη στιγμή που ανεβαίνω στο βάθρο, σκέφτομαι απευθείας τον επόμενο αγώνα.

Ποιος είναι ο μεγαλύτερος φόβος ενός αθλητή; 

Το τέλος της πορείας του. Η στιγμή που πρέπει να κατανοήσει ότι πρέπει να σταματήσει.

Αξίζουν τελικά όλα αυτά που περνάει ένας πρωταθλητής;

Σήμερα, έχουν αλλάξει πολλά πράγματα. Παλιά υπήρχε πολλή αγάπη για το άθλημα. Έπαιρνα ένα αεροπλάνο, πήγαινα Αμερική, έπαιζα σε αγώνες και το ήξεραν μόνο οι γονείς μου και ο αδελφός μου. Σήμερα, με τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης έχουν αλλάξει πολλά. Το 90% των αθλητών, σήμερα, τα χρησιμοποιούν για να γνωστοποιήσουν αυτό που κάνουν. Τότε, δεν είχες πολλά οφέλη. Τώρα, που ο πρωταθλητισμός έχει γίνει εμπόριο, βγάζεις πολλά χρήματα. Επαγγελματικά αξίζει, η ζημιά όμως στο σώμα είναι καταστροφική.

Έχετε τραυματιστεί ποτέ σε τόσο ανησυχητικό βαθμό, ώστε να φοβηθείτε για τη ζωή σας;

Οι τραυματισμοί είναι δευτερευούσης σημασίας. Τα επόμενα λεπτά, από τη στιγμή που σε χτυπάνε στο κεφάλι, δεν ξέρεις τα εγκεφαλικά κύτταρα, σε τι κατάσταση βρίσκονται.

Υπάρχει κάποιος αντίπαλος που αποτέλεσε πρόκληση για εσάς;

Από κάποια επίπεδα και μετά δεν υπάρχει κάτι τέτοιο. Η μεγαλύτερη πρόκλησή μου ήταν, όταν έπειτα από 5 χρόνια αποχής, έπαιξα στα ΜΜΑ με τον Νέστορα Μπατζέλα, ο οποίος, όσο εγώ έλειπα, εκείνος μεσουρανούσε. Επέλεξα να αγωνιστώ με τον καλύτερο παίκτη, που σε 16 αγώνες ήταν αήττητος.  Στο ζέσταμα, γλίστρησα και έσπασα το πόδι μου. Παρ΄ όλα αυτά έπαιξα αλλά τελικά έχασα. Ήταν μια μεγάλη πρόκληση για μένα.

Είχατε κάποιο πρότυπο;

Είμαι ένας άνθρωπος που δεν έχω πρότυπα. Από μικρό παιδί, έλεγα για όποιον έβλεπα «Καλός είναι, αλλά θέλω να γίνω καλύτερος». Ασχολούμουν και με ένα άθλημα στο οποίο ήταν δύσκολο να έχεις πρότυπα. Δεν υπήρχε Youtube τότε. Τώρα, μπορώ να εμπνεύσω τους νέους, να τους πω την ιστορία μου. Το γεγονός ότι έχω κατεστραμμένο ισχίο, ώμους και είμαι σακατεμένος και κάνω ένεση στην ένεση για να παίξω, αυτό αποτελεί έμπνευση για ένα παιδί. Βλέπουν τη στάση ζωής μου πάνω στον τραυματισμό. Ακόμα και πάνω σε έναν θάνατο. Έχασα τον πατέρα μου Κυριακή και Τετάρτη είχα αγώνες. Με ρώτησαν: «Tι κάνουμε; Ακυρώνουμε τον αγώνα;». « Όχι», είπα. Δευτέρα έγινε η κηδεία, Δευτέρα βράδυ έφυγα για Κρήτη, Τετάρτη έπαιξα και νίκησα. Δεν δίνω στον εαυτό μου χρόνο να θρηνήσω για το οτιδήποτε. Το πρότυπο και η έμπνευση πρέπει να έρχεται από ανθρώπους που έχουν ξεπεράσει τα όριά τους.

Η συμμετοχή στο «Νomads» σας βοήθησε να εξελιχθείτε επαγγελματικά;

Το «Νοmads» ήρθε σε μία φάση της ζωής μου που είχα χάσει τα πάντα, είχα κάνει μια τεράστια βουτιά οικονομικά και ψυχολογικά. Τότε μου έκανε κάποιος πρόταση για το «Τrainbox». Μου είχε γίνει πρόταση και για το «Survivor», αλλά δεν ήθελα να πάω γιατί τότε δεν είχα αφήσει κάτι πίσω μου. Φτιάχνουμε λοιπόν το «Τrainbox», έρχεται η πρόταση από τον ΑΝΤ1, μιλάω με τους συνεργάτες μου, μαθαίνω ποιοι θα είναι οι συμμετέχοντες και δέχομαι. Τα άτομα μέσα ήταν πρωταθλητές και αυτό με ενδιέφερε πολύ. Επίσης θα ήταν στο παιχνίδι και ο  Γιώργος Μαυρίδης, που είναι χρόνια φίλος μου, αλλά και ο  Νίκος Αναδιώτης. Το παιδί αυτό δεν το ήξερα, αλλά τον έβλεπα στην τηλεόραση και ήθελα πολύ να τον γνωρίσω. Μπαίνω μέσα, βγαίνω και γίνεται κάτι που μου αρέσει και δεν μου αρέσει συγχρόνως. Από τη μία γνωρίζουν τον Κατσινόπουλο και το ΒJJ, αλλά από την άλλη, όποτε με βλέπουν με συνδέουν με το «Νomads». Μέσα μου με ενοχλεί πάρα πολύ, που 20 χρόνια σηκώνω την ελληνική σημαία και με γνώρισαν μέσα από το παιχνίδι. Παρ΄ όλα αυτά, το «Νomads» με βοήθησε πάρα πολύ και συνεχίζει να με βοηθάει.

Πώς είστε ως άνθρωπος εκτός αγώνων; Πώς περνάτε τον ελεύθερό σας χρόνο;

Θα ακουστώ πολύ βαρετός, αλλά η καθημερινότητά μου είναι η εξής: προπονούμαι και προπονώ. Μου αρέσει να δημιουργώ από το μηδέν κάποιον. Στον πολύ ελεύθερο χρόνο μου, πηγαίνω για φαγητό. Ακόμα και οι διακοπές μου περιλαμβάνουν ταξίδια, στα οποία προπονούμαι, ώστε να γίνομαι καλύτερος. Δεν μπορώ να πάω παραπάνω από 2 μέρες διακοπές κάπου και να καθίσω σε μία παραλία χωρίς να κάνω τίποτα. Μου αρέσουν τα αλεξίπτωτα, οι καταδύσεις, τα ταξίδια. Ταξιδεύω πάρα πολύ, κάνω περίπου 10 ταξίδια τον χρόνο και τα δύο από αυτά είναι υπερατλαντικά, αλλά τα συνδυάζω πάντα με αγώνες.

 

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ: Χριστίνα Ελευθεράκη

Σχόλια (0)