Χρήστος Πασαλάρης: ένας υπέροχος δάσκαλος

Ο Χρήστος Πασαλάρης (1925-2018) ήταν ένας διαφορετικός άνθρωπος. Ένας ξεχωριστός άνθρωπος. Το επαγγελματικό ανάστημα και εν γένει το ήθος του δεν χωράνε μέσα σε χαρακτηρισμούς, όσο διθυραμβικοί κι αν είναι. Ως εκ τούτου, αφήνουμε τα κοσμητικά επίθετα -που τα απεχθανόταν, άλλωστε-  και δίνουμε θέση στα γεγονότα να μιλήσουν για κείνον.

Ο Δάσκαλος

Το ANT1 MediaLab ήταν ο τελευταίος και μεγαλύτερος σταθμός της πορείας του ως δασκάλου της δημοσιογραφίας. Η χαρακτηριστική φωνή του πρωτοακούστηκε στις αίθουσες της Σχολής τον Οκτώβριο του 2002 και τα βιβλία του «Πώς να Γίνετε Δημοσιογράφος» και «Ιστορία του Τύπου» αποτέλεσαν έκτοτε βασικά εγχειρίδια για τους σπουδαστές Δημοσιογραφίας. 

Με τους μαθητές του είχε την καλύτερη σχέση. Είχε ανοικτό το γραφείο και το σπίτι του για όποιον ζητούσε τη βοήθειά του. Συχνά τηλεφωνούσε αργά το βράδυ, για να τους αναθέσει μια δημοσιογραφική αποστολή. Μιλούσε ώρες μαζί τους χρησιμοποιώντας τη γλώσσα της αλήθειας, την οποία δεν… αποχωριζόταν ποτέ, είτε είχε απέναντί του τον μαθητή είτε τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας!

Τα σημαντικότερα εφόδια του δημοσιογράφου ήταν για εκείνον η περιέργεια, η μόρφωση, το καλό γράψιμο και το ήθος. Οι βασικές του συμβουλές προς τους επικείμενους συναδέλφους του ήταν να γράφουν λίγα, να είναι εργατικοί, να μην είναι φιλάρεσκοι και φιλοχρήματοι, και να μην φοβούνται τον θάνατο!

Ο Δημοσιογράφος

Ο Χρήστος Πασαλάρης ταυτίστηκε με το λειτούργημα του δημοσιογράφου όσο κανείς άλλος. Το μαρτυρούν τα 77 (!) χρόνια που το υπηρέτησε από κάθε θέση. Ξεκίνησε τη δημοσιογραφία από τον Τύπο της Αντίστασης, εργάστηκε ως συντάκτης, αρχισυντάκτης και διευθυντής των μεγαλύτερων εφημερίδων της χώρας, όπως τα «Νέα», η «Απογευματινή», ο «Ελεύθερος Τύπος» κ.ά., που κατέκτησαν πρώτες κυκλοφορίες.

Εισήγαγε τη δημοτική γλώσσα στην ειδησεογραφία, καθιέρωσε το βιβλίο τσέπης, έφερε τα ανθρώπινα θέματα στην πρώτη σελίδα, προώθησε τις «Μικρές Αγγελίες» στις εφημερίδες όπου εργάστηκε, πρωτοπόρησε στην εισαγωγή των νέων τεχνολογιών κι έπεισε τον Νάσο Μπότση να χαρίσει την περιουσία του στο ομώνυμο ίδρυμα. Μέχρι το τέλος του βίου του εργάστηκε ως αρθρογράφος και σύμβουλος έκδοσης σε κορυφαία συγκροτήματα Τύπου.

Σημαντικές στιγμές

Από τα χρόνια της σύλληψής του επί Κατοχής όταν οδηγήθηκε στο εκτελεστικό απόσπασμα (γλύτωσε ως εκ θαύματος) και του εγκλεισμού του στη Μακρόνησο (την τριετία 1947-50), μέχρι την παρασημοφόρησή του με τον Χρυσό Σταυρό του Τάγματος του Φοίνικος από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας Προκόπη Παυλόπουλο τον Δεκέμβριο του 2015 μεσολάβησαν έξι σημαντικές δεκαετίες αγώνων, συγκρούσεων με εκδότες (που οδηγούσαν σε συχνές παραιτήσεις) και πολυεπίπεδης προσφοράς. Τιμήθηκε από πλήθος φορέων και οργανισμών, από δήμους, ιδρύματα, την Ακαδημία Αθηνών και το ελληνικό κράτος.
 

 
Έχει συγγράψει πλήθος βιβλίων περί Τύπου. Το μεγαλύτερο παράσημό του είναι η καθολική αναγνώριση από τον κόσμο, τους μαθητές αλλά και τους συναδέλφους του. Ήταν παντρεμένος με τη ζωγράφο Λούη Σηλυβρίδου και αγαπούσε τα ταξίδια, τον αθλητισμό και την κλασική μουσική.
 

Σχόλια (0)