ΧΑΡΗΣ ΒΑΡΘΑΚΟΥΡΗΣ: Δεν έχω στερηθεί τίποτε για να πετύχω

Σε μία διαφορετική συνέντευξη στη δευτεροετή σπουδάστρια Δημοσιογραφίας στο ANT1 MediaLab Ραφαηλία Γώση, εμφανίστηκε ο γνωστός τραγουδιστής και συνθέτης, Χάρης Βαρθακούρης, ο οποίος «ξετύλιξε» ολόκληρο το «κουβάρι» της ζωής του και αναφέρθηκε –πραγματικά–  σε όλα. Ο ίδιος δεν δίστασε να αναφερθεί στο μουσικό ταλέντο του από μικρή ηλικία, στη σύγκριση και στις συνεργασίες του με τον Γιάννη Πάριο, αλλά και στα επαγγελματικά του σχέδια για το μέλλον.

 Πώς ήταν, όμως, τα πρώτα του παιδικά χρόνια, δεδομένου μάλιστα ότι μεγάλωσε σε ένα περιβάλλον με πλούσια μουσικά ερεθίσματα; Ο Χάρης Βαρθακούρης υποστηρίζει πως, όταν είσαι παιδί, δεν αντιλαμβάνεσαι τις διαφορές που έχει το περιβάλλον σου σε σχέση με αυτό των άλλων παιδιών.

-Για μένα, ήταν φυσιολογικό να είμαι σε ένα σπίτι που ακούγεται μουσική, που κυκλοφορούν μουσικοί, που μπαινοβγαίνουν ιερά τέρατα. Όμως, για μένα ήταν η Χαρούλα, η Δήμητρα, ο Γιώργος και όχι η Αλεξίου, η Γαλάνη και ο Νταλάρας, διότι, όταν είσαι 4 ή 5 χρόνων, δεν γνωρίζεις ποιοι είναι εκείνοι, παρά μόνο ξέρεις ότι είναι φιλαράκια του πατέρα σου.
Δεν συνειδητοποιείς, ακόμη, ότι, ενδεχομένως, δέχεσαι ερεθίσματα που θα σε ακολουθούν στο υπόλοιπο της ζωής σου. Έπαιζα στον δρόμο ποδόσφαιρο, όπως όλα τα παιδιά. Έκανα ποδήλατο, έπεφτα και χτυπούσα, όπως όλα τα παιδιά. Δεν έτρωγα όλο μου το φαγητό και με μάλωναν, όπως όλα τα παιδιά. Είχα μια απολύτως φυσιολογική παιδική ζωή, καθώς δεν υπήρχε τότε το ίντερνετ, ώστε να ξέρουν όλοι ποιος είναι ο γιος του Πάριου και, έτσι, να νιώθω διαφορετικός.

 Το μουσικό του ταλέντο, βέβαια, έγινε φανερό, σύμφωνα με τον πατέρα του, αλλά και τις ιστορίες που έχει ακούσει, από πολύ μικρή ηλικία. Ίσως, πριν καν ο ίδιος μιλήσει.

- Είχα πολύ έντονη την αίσθηση του ρυθμού. Χρησιμοποιούσα τα χέρια μου, όπως ένας «κρουστός», χτυπώντας διαφορετικά σημεία του χεριού μου και με διαφορετική δύναμη, προκειμένου να ακουστούν διαφορετικές χροιές από τα χτυπήματα. Επίσης, σύμφωνα με τον πατέρα μου, ήμουν και ολόσωστος τονικά.

Μόλις σε ηλικία 10 ετών, γίνεται η πρώτη επαφή με τη δισκογραφία, με τη σύνθεση του «Πιο καλή η μοναξιά», που ερμηνεύει μαζί με τον πατέρα του. Αυτό, όμως, δεν του στέρησε καμία δραστηριότητα που τα υπόλοιπα παιδιά διατηρούσαν στην ηλικία του.

-Εφ’ όσον, δεν υπήρχε ίντερνετ και ιδιωτική τηλεόραση, παρά μόνο δύο κρατικά κανάλια, χωρίς καμία «κουτσομπολίστικη» και lifestyle εκπομπή, δεν υπήρχε τρόπος να πάρουν τα μυαλά μου αέρα! Κανονικά, πήγαινα στο σχολείο μου. Δεν άλλαξε ούτε η συμπεριφορά μου, ούτε η συμπεριφορά των άλλων, των συμμαθητών μου, για παράδειγμα, απέναντί μου. Η ζωή μου δεν άλλαξε καθόλου.

Η αντίδρασή του, όταν άκουσε για πρώτη φορά κομμάτι του στο ραδιόφωνο, δεν ήταν η αναμενόμενη.

- Έχοντας ακούσει εκατοντάδες φορές τη φωνή του πατέρα μου στο ραδιόφωνο, το να ακούσω έπειτα και τη δική μου, δεν ήταν κάτι που με ενθουσίασε ή με σημάδεψε. Ήταν άλλη μια συνηθισμένη μέρα, όσο περίεργο κι αν ακούγεται.

Η ζωή του, βέβαια, άλλαξε ριζικά εντός της δεκαετίας που μεσολάβησε από το «Πιο καλή η μοναξιά» μέχρι το «Έρωτας είναι θαρρώ». Τι ακριβώς συνέβη κατά τη διάρκεια αυτής της περόδου;

- Ήταν μία εποχή που υπήρχε ιδιωτική τηλεόραση και ραδιόφωνα. Στο Mega Channel, τότε, υπήρχε ένα σόου της Ρούλας Κορομηλά που έβλεπε όλη η Ελλάδα. Εκεί, κάναμε την παρουσίαση του «Παρέα με τον Χάρη». Ήταν η τελευταία εκπομπή του 1995, Δεκέμβριος, Χριστούγεννα. Προβλήθηκε, επίσης, σε επανάληψη την αμέσως επόμενη εβδομάδα, μετά την Πρωτοχρονιά, δηλαδή ήταν η πρώτη εκπομπή της Ρούλας για το 1996. Όποιος δεν είδε την πρώτη εκπομπή, είδε σίγουρα τη δεύτερη. Έζησα, λοιπόν, το πώς είναι να είσαι άγνωστος μια μέρα και σχεδόν δακτυλοδεικτούμενος την επομένη. Μέσα σε μια εβδομάδα, αντιλήφθηκα τη δύναμη της τηλεόρασης. Ξαφνικά, με αναγνώριζαν παντού. Ακόμα κι αν δεν ήξεραν ή δεν ήταν σίγουροι ποιος είμαι, οπωσδήποτε κάποιον τους θύμιζα και με ρωτούσαν από πού με ξέρουν. Αυτό, βέβαια, δεν φανερώνει την αγάπη του κόσμου, αλλά σίγουρα βίωσα για πρώτη φορά την αναγνωρισιμότητα. Την αγάπη του κόσμου για την ερωτική μπαλάντα «Έρωτας είναι θαρρώ» τη ζω ακόμα και τώρα. Είναι ένα τραγούδι που, καλώς ή κακώς, θεωρείται από τα κλασικά ερωτικά τραγούδια της ελληνικής δισκογραφίας και παίζεται ακόμα και τώρα σε πολλά σχήματα, σαν να είναι καινούργιο.

Παρ’ όλα αυτά, ποια ήταν η πρώτη συμβουλή του πατέρα του στα πρώτα του επαγγελματικά βήματα;

- Αν μου έδωσε, δεν τη θυμάμαι. Η αλήθεια είναι ότι δεν αποφάσισα ο ίδιος να ασχοληθώ με το τραγούδι. Ήταν μια απόφαση που πάρθηκε από άλλους. Όταν έγινε επιτυχία το «Έρωτας είναι θαρρώ», η δισκογραφική εταιρεία θεώρησε πως, εφόσον μπορώ να τραγουδήσω, θα ήταν «κουτό» να μην το κάνω. Κι όταν είσαι μεταξύ είκοσι και είκοσι ένα χρόνων, είναι πολύ εύκολο να δελεαστείς από το χρήμα. Τότε, μου προσέφεραν πολλά χρήματα για να πω το «Ναι» στην πρότασή τους. Σε μία κουβέντα που έκανα κάποτε με τον πατέρα μου, την περίοδο που ηχογραφούσα τον πρώτο μου δίσκο, μου πρότεινε να δοκιμάσω την πίστα, για να δω αν μου αρέσει. Συγκεκριμένα, στη Θεσσαλονίκη, το 1999, στην Πύλη Αξιού, μαζί με τον Στέλιο Ρόκκο. Όταν του απάντησα ότι θέλω να ηχογραφώ δουλειές, αλλά να μην τραγουδώ τα βράδια, μου εξήγησε ότι αυτό δεν είναι εφικτό. Γι‘ αυτό τον λόγο, και έχω βγάλει μόλις τρεις δίσκους σε είκοσι χρόνια.

Επιπλέον, ο πατέρας του, ο Γιάννης Πάριος, θέλοντας και μη, αποτελούσε το μουσικό του πρότυπο. Ωστόσο, ο ίδιος επιθυμούσε να έχει εκείνον ως πρότυπο. Βέβαια, άκουγε πολύ περισσότερο ξένη μουσική. Επομένως, ίσως, τα πρότυπα του Χάρη Βαρθακούρη να ήταν περισσότερο οι μαύροι soul τραγουδιστές, που άκουγε με μανία.

Ο ίδιος, μάλιστα, έχει βαρεθεί να συγκρίνεται πολλές φορές με τον πατέρα του. Πάντα είναι άδικη η σύγκριση οποιουδήποτε με τον Γιάννη Πάριο, όπως επισημαίνει ο γνωστός τραγουδιστής. Ειδικά, στη δική του περίπτωση, ήταν τόσο άδικη όσο και άσκοπη αυτή η σύγκριση, όπως ο ίδιος τονίζει.

Ποια, όμως, από τις σπουδαίες συνεργασίες που έχει πραγματοποιήσει, ο ίδιος ξεχωρίζει;

- Η συνεργασία που, όταν τη σκέφτομαι με κάνει να χαμογελώ και να την αναπολώ, είναι εκείνη που πραγματοποιήσαμε το 2001, στη Θεσσαλονίκη, «Μπαμπάδες και γιοι», Αντώνης και Γιάννης Βαρδής, ο πατέρας μου κι εγώ. Πολύ γέλιο, πολλές όμορφες ιστορίες είχε εκείνη η συνεργασία. Δυστυχώς,  δεν καταφέραμε ποτέ να το φέρουμε αυτό στην Αθήνα και πρόκειται για κάτι που δεν μπορεί να επαναληφθεί ποτέ. Από την άλλη, έχοντας γυρίσει σχεδόν όλο τον πλανήτη, εξαιτίας των αφιερωμάτων στους πατεράδες μας, με τους υιούς Διονυσίου, Μπιθικώτση και Κόκοτα (τον πρώτο χρόνο), μόνο ευχάριστες στιγμές έρχονται στο νου.

Η επιθυμία του να συνεργαστεί επαγγελματικά στο μέλλον αφορά τον Τάκη Αλαίπωρο και τον Στάθη Κατούλα. Πρόκειται για δύο σπουδαίους μουσουργούς της κλασικής μπαρόκ σκηνής της επαρχίας. Ο λόγος; Μα, φυσικά, για την εμπειρία!

Ποια είναι η αντίληψή του για τη μουσική, σήμερα;

- Οι κρίσεις είναι που κάνουν τον άνθρωπο να δημιουργήσει. Πιο εύκολα, θα βρεις λύση στο πρόβλημά σου, όταν είσαι απελπισμένος και οι ελπίδες τελειώνουν, παρά όταν είσαι χαλαρός και στον «κόσμο» σου. Η καλή και η κακή μουσική δεν χρειάζονται ειδικό έδαφος και συνθήκες για να καλλιεργηθούν. Όταν ήταν όλα ρόδινα, ακούγαμε κάθε μέρα αριστουργήματα; Φυσικά, κι όχι!

Αν ο ίδιος δεχόταν πρόταση να συμμετάσχει στον ρόλο του κριτή σε κάποιο μουσικό reality, ποια θα ήταν η αντίδρασή του;

- Φυσικά, και θα δεχόμουν. Διότι, η άποψή μου για αυτά είναι ότι μόνο οι κριτές και τα κανάλια είναι οι κερδισμένοι της υπόθεσης. Οι διαγωνιζόμενοι, ποτέ!

Όμως, τι θα συμβούλευε όλα εκείνα τα νέα παιδιά που επιθυμούν να εισέλθουν στον χώρο της δισκογραφίας;

- Αν έχουν το ταλέντο, να ακολουθήσουν το τραγούδι. Αν όχι, υπάρχουν χιλιάδες άλλα επαγγέλματα. Δεν αρκεί το «μεράκι» ή το καλώς εννοούμενο «ψώνιο». Δεν γίνεται να είσαι ενάμισι μέτρο και να θέλεις να παίξεις σέντερ στην εθνική Ελλάδος, όσο κι αν αγαπάς το μπάσκετ!

Μολονότι, ο ίδιος είναι ο γιος ενός σπουδαίου καλλιτέχνη, έχει ο ίδιος βιώσει εμπόδια κατά τη διάρκεια της επαγγελματικής του πορείας;

-Ίσως, εμπόδια, αλλά καμία τραυματική εμπειρία ή κάτι που να θυμάμαι εύκολα. Bulling  και κλειστά μικρόφωνα, δεν μου συνέβησαν ποτέ. Όλες οι συνεργασίες μου ήταν με αξιοπρεπείς και σοβαρούς καλλιτέχνες και σε πολύ καλούς χώρους. Εξαιρώ, φυσικά, τη συνεργασία μου με τον Στέλιο και τον Γρηγόρη, που μόνο σοβαροί δεν είναι!

Ο Χάρης Βαρθακούρης, όμως, έχει δεχθεί ποτέ κάποια ανήθικη πρόταση, με σκοπό την προώθηση μιας δισκογραφικής δουλειάς του ή  σχετικά με τη λήψη ουσιών, για να υποστηρίξουν τις αντοχές του κατά τη διάρκεια της επαγγελματικής του πορείας;

- Ένα από τα πλεονεκτήματα του να είσαι «ο γιος του Πάριου» είναι ότι ξέρουν εκείνοι που θα έκαναν την ανήθικη πρόταση, ότι δεν τους παίρνει να την κάνουν σε μένα. Δεν έχω στερηθεί κάτι, ούτε θα πουλούσα την ψυχή μου στο διάβολο για να πετύχω. Άλλο να είσαι ένα «πρωτόβγαλτο» και «ψαρωμένο» αγοράκι που ήρθε από την επαρχία, διατεθειμένο να κάνει τα πάντα, ώστε να πετύχει και να μην επιστρέψει, ενδεχομένως, αποτυχημένος στον τόπο του. Κι άλλο εγώ! Γνωρίζουν πολύ καλά πού απευθύνονται εκείνοι που κάνουν τέτοιου είδους προτάσεις. Δεν είναι χαζοί!

-Όσον αφορά τις ουσίες, κανείς δεν ρισκάρει να δελεάσει τον γιο ενός θρύλου του επαγγέλματος. Διότι αν συμβεί κάτι, δεν ξέρει πώς μπορεί να αντιδράσει ο θρύλος και πού μπορεί να βρεθεί από τη μία μέρα στην άλλη. Οπότε, ένας άνθρωπος που έχει τέτοιο σκοπό, φυλά τα ρούχα του για να έχει τα μισά!

Για τον Χάρη Βαρθακούρη, η οικογένεια είναι όλη η ζωή του! Αν κι ο ίδιος έχει επιλέξει ένα επάγγελμα το οποίο απαιτεί πολύ ξενύχτι, θεωρεί πως αυτό μπορεί να συνδυασθεί με οικογένεια. Άλλωστε, τα σπίτια όσων εργάζονται νύχτα, δεν είναι όλα «διαλυμένα», όπως χαρακτηριστικά τονίζει.

Ποιες μεθόδους θα πρέπει να ακολουθήσει ένας καλός τραγουδιστής για να διατηρήσει τις φωνητικές του ικανότητες;

- Δεν έχω ιδέα! Βάσει λογικής, αναμφίβολα, να προσέχει να μην αρρωστήσει, να μη φωνάζει, να μην καπνίζει, να πίνει νερό και, σίγουρα, θα υπάρχουν κι άλλα που δεν ξέρω!

Πριν από λίγους μήνες κυκλοφόρησε ένα συγκινητικό ντουέτο πατέρα-υιού, με τίτλο «Έχω εσένα», το οποίο έχει ήδη αγαπηθεί από το κοινό.

- Είχαμε πολύ καιρό να γράψουμε κάτι παρέα. Ο πατέρας μου μού ζήτησε να συμμετάσχω συνθετικά στον δίσκο του και, έτσι, του πρότεινα μια μπαλάντα που είχα γράψει για τον δικό μου δίσκο. Εξ αρχής, γνώριζα ότι στο ρεφρέν επιθυμούσα να λέει «Έχω εσένα». Όταν του έστειλα τη μουσική, έγραψε τον στίχο και, τελικά, αποφασίσαμε να γίνει αυτό ντουέτο.  Από τις αντιδράσεις και τα σχόλια που ήδη δέχομαι, διαπιστώνω ότι αυτό «έπιασε τόπο» και έχει συγκινήσει και αγγίξει πολύ κόσμο. Τώρα, έχουμε ένα ντουέτο ανά δεκαετία, από αυτή του ΄80 και έπειτα.

Τέλος, ποια είναι τα επόμενα επαγγελματικά του σχέδια;

- Θα συνεχίσω τις εμφανίσεις μου σε διάφορους χώρους σε όλη την Ελλάδα και Κύπρο. Σε πολλές από αυτές, θα είμαι μαζί με το φιλαράκι μου, τον Παναγιώτη Ραφαηλίδη. Πολύ σύντομα, θα κυκλοφορήσω κι ένα καινούργιο μου τραγούδι… επιτέλους!
 

ΣΥΝΤΑΚΤΙΣ: Ραφαηλία Γώση

Σχόλια (0)